fbpx

HFM

artykulylista3

 

Dua Lipa - Future Nostalgia

cd0708 009

Warner Music 2020

 

Muzyka:k3
Realizacja: k3

Dua Lipa to 24-letnia brytyjska wokalistka o albańskim pochodzeniu. Debiutancki album sprzed trzech lat przyniósł jej światową popularność i liczne muzyczne wyróżnienia, w tym trzy Grammy. Wydana w 2020 roku „Future Nostalgia” to jej druga propozycja. Zgodnie z panującą obecnie modą piosenkarka nagrała krążek z liczną grupą współautorów i współproducentów. Wypełnia go elektroniczna muzyka taneczna, stylistyką zbliżona do debiutu. Na program składa się 11 nagrań idealnych do klubów. Utwór tytułowy i nagranie „Don’t Start Now” ukazały się wcześniej na promocyjnych singlach. „Future Nostalgia” trafiła do sprzedaży w kilku formatach. Jest dostępna nawet na kasecie magnetofonowej, która – w ślad za płytą winylową – próbuje wrócić do łask odbiorców. Liczby bezwzględne nie są na razie zawrotne, bo w 2019 roku w Wielkiej Brytanii nagrane kasety rozeszły się w nakładzie 80404 egzemplarzy. Za to dynamika wzrostu imponuje. W USA w 2018 roku sprzedano ponad 219000 albumów na taśmie magnetycznej, co dało wynik lepszy o 23 procent niż rok wcześniej. Dua Lipa należy do coraz liczniejszego grona wykonawców, promujących ten nośnik muzyki.

Grzegorz Walenda

 


 

 

Sting - My Songs

cd052020 0004

A&M Records 2019

 

Muzyka:k3
Realizacja: k3

„My Songs” nie jest zwykłą kompilacją. A szkoda. Amerykański producent, kompozytor i realizator Martin Kierszenbaum wziął na warsztat wybrane piosenki Gordona Sumnera i zmiksował je po swojemu. Dodatkowo wszystkie partie, włącznie z wokalem, zostały nagrane na nowo, na potrzeby wydawnictwa, żeby było spójnie. Efekt jest zły. Niby zrobiło się bardziej współcześnie, higienicznie i czytelnie, ale tak naprawdę jest duszno, matowo i hermetycznie. Od takiej płyty oczekiwalibyśmy, że rozwali system. Że nasze audiofilskie sprzęty zakochają się w niej od pierwszego wejrzenia. Tymczasem jest kiepsko. Rytmy zostały uproszczone i zubożone. Przestrzeń – zabita i ograniczona do minimum. Głos Mistrza nie jest już tak dźwięczny jak dawniej. No i po cholerę ta syntetyczna stopa w co drugim utworze? Sting twierdzi, że to taka opowieść o jego życiu, skompresowana do kilkunastu utworów. Więc ma być bardziej osobiście, cicho i kameralnie. Ale w efekcie brzmi to jak przeciętny koncert w studiu. Brawura, liryczność i pasja, za które uwielbiamy brytyjskiego muzyka z dawnych lat, zostały tu przepuszczone przez maszynkę do mięsa i owinięte w celofan. I tylko tych wspaniałych kompozycji szkoda, bo naprawdę zasługują na więcej.

Michał Dziadosz

 


 

 

Yesterday - Original Motion Picture Soundtrack

cd052020 0005

Universal 2019

 

Muzyka: brak oceny
Realizacja: k3

Film „Yesterday” (ten nowy, z roku 2019, nie ten polski z 1984) bywa oceniany różnie, ale mnie bardzo się podobał. Myślę, że negatywny odbiór wynika z braku fenomenologicznego podejścia do dzieła oraz z życia w bezpiecznej bańce, bez znajomości problemów, z jakimi zderza się artysta. Kto choć raz w życiu dotknął prawdziwego dna, ma szansę naprawdę zrozumieć ten obraz. Przedstawiona w nim historia jest bowiem naprawdę trafiona. Ale dziś nie o treści filmu, a o jego ścieżce dźwiękowej. A ta jest po prostu średnia. A może inaczej: sens jej posiadania wydaje się nikły. Fani historii przedstawionej w fabule zapewne zechcą postawić na półce pamiątkę z wycieczki do kina. Ale czy wszyscy inni zapragną słuchania coverów Beatlesów bez filmowego kontekstu? Chyba nie, choć z ludźmi bywa różnie. Prócz nielicznych, malowniczych przerywników pod postacią muzyki tła i fragmentów ścieżek dialogowych, CD wypełniają głównie dobrze znane utwory Wielkiej Czwórki. Jeśli więc ktoś lubi piosenki The Beatles, ale nie lubi ich oryginalnych wykonań, może spróbować. Wszyscy inni, bez filmowego kontekstu, mogą odpuścić. Film dobry. Ścieżka dźwiękowa bez filmu – dziwactwo. Dlatego chyba lepiej kupić Blu-raya i poznać pełne dzieło. n

Michał Dziadosz

 


 

 

Amarok - The Storm

cd052020 0006

On Art 2019

 

Muzyka: k4
Realizacja: k3

Czy Michał Wojtas, główna postać stojąca za projektem Amarok, to polski Steve Wilson, czy bardziej Mike Oldfield? Na szczęście ani jeden, ani drugi. Spójność artystycznej koncepcji za bardzo łączy się u niego z nieustannymi poszukiwaniami i sporą dawką pokory. Mimo faktu, że jest to już piąta płyta Amaroka i trudno policzyć, która Wojtasa, w jego twórczości nadal słychać potrzebę twardego resetu. Choć – z drugiej strony – ten kompozytor, producent i multiinstrumentalista dobrze wie, czego chce. Tym razem stworzył ścieżkę dźwiękową do przedstawienia baletowego brytyjskiego reżysera Jamesa Wiltona. Krążek zawiera więc głównie muzykę ilustracyjną. Ale nie lękajcie się. Każdy dźwięk jest tutaj przemyślany i ma swoje miejsce. Obładowany analogowymi syntezatorami, legendarnymi modelami gitar i innym pieczołowicie wyselekcjonowanym sprzętem, w pełni świadomy muzyk nie zagubił się w tworzonych przez siebie przestrzeniach. Staranna struktura planów, przenikanie się pasm, brak lęku przed potężnym dołem, miazmatycznym środkiem i subtelną górą to tylko niektóre z atutów „The Storm”. Resztę trzeba odkryć samemu. Trzeba, bo naprawdę warto.

Michał Dziadosz

 


 

 

Camila Cabello - Romance

cd Hifi 03 2020 0009

Simco Ltd. 2019

 

Muzyka: k4
Realizacja: k3

Camila Cabello to kubańsko-amerykańska wokalistka – była członkini żeńskiego zespołu Fifth Harmony. „Romance" to jej drugi album. Podobnie jak na debiucie „Camila” z 2018 roku, Cabello śpiewa tu delikatnie, bez wysiłku, często przechodząc w falset. Partiom wokalnym towarzyszą przeważnie instrumenty elektroniczne. W efekcie otrzymujemy typową dla obecnych czasów muzykę, która będzie rozbrzmiewać w wielu nocnych klubach. Wszystkie utwory napisała bohaterka płyty, z pomocą znanych przyjaciół, którzy w licznym gronie odpowiadają za produkcję nagrań. W programie znalazł się jeden utwór już nie taki nowy, bo znany z luksusowego wydania trzeciej płyty Shawna Mendesa z 2018 roku. Nosi tytuł „Señorita”, a Cabello tworzy w nim z Mendesem przyjemny dla ucha duet. Nie wiem, dlaczego nad tym nagraniem musiało pracować aż dziewięciu kompozytorów i trzech producentów (kiedy np. Prince robił o wiele bardziej skomplikowane rzeczy sam, osiągając znacznie lepsze efekty), ale ostatnio taka moda. Kolejnym znakiem czasu jest udział wielu gości. Co rusz obok Cabello słychać głosy innych wokalistów. Szanse na popularność ma kilka nagrań z „Romance”, choć głównie dlatego, że konkurencja na aktualnym rynku muzycznym nie jest specjalnie atrakcyjna.

 
Grzegorz Walenda

 


 

 

Leonard Cohen - Thanks for the Dance

cd Hifi 03 2020 0010

Sony Music 2019

 

Muzyka: k4
Realizacja: k3

Cztery lata po śmierci kanadyjskiego barda przychodzi nam usłyszeć jego nowe piosenki. Przyznacie, że to spora niespodzianka. Wiadomo jednak, że artyści nagrywają w trakcie sesji więcej utworów, niż później trafia na płytę. Te, które nie pasowały do koncepcji, są zwykle publikowane na kolejnych albumach. Zwłaszcza jeśli wiadomo, że ich autor już nie nagra następnych. Ta ostatnia sytuacji dotyczy Cohena. Jego syn, Adam, wziął na warsztat niedokończone lub nie w pełni opracowane instrumentalnie kompozycje i postarał się o zespół, który je dokończył. W efekcie możemy posłuchać Leonarda Cohena raz jeszcze i to w premierowych utworach. Jest ich tylko dziewięć i zostały utrzymane w typowym dla piosenkarza stylu. Przy czym album „Thanks for the Dance” przypomina bardziej wydawnictwa, które Cohen zarejestrował na przełomie lat 60. i 70. XX wieku niż te późniejsze, z udziałem Sharon Robinson (kompletnie inny od wszystkich jest jedynie „Death of a Ladies’ Man”, gdzie artyście towarzyszy legendarna ściana dźwięku Phila Spectora). Powinien więc przypaść do gustu miłośnikom ballad kanadyjskiego barda, bo jest tradycyjnie cohenowski – nieśpieszny, melancholijny, miejscami mroczny. „Thanks for the Dance” to udane pożegnanie artysty z fanami.

 
Grzegorz Walenda