HFM

artykulylista3

 

Bownik - Delfina

cd052018 004

Kayax 2017

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Projekt Bownik proponuje skoczną, radiową rozrywkę. Otrzymujemy zwarty, nieprzegadany, nieprzeintelektualizowany krążek, wypełniony tanecznym popem z zaraźliwym disco-soulowo- -funkowym groovem. Ale – jak wszędzie, idąc za klasykiem – są „plusy dodatnie” i „plusy ujemne”. Na szczęście, pierwsze przeważają. Na plus trzeba zaliczyć bardzo stylowe i spójne aranżacje, zdecydowaną, pulsującą grę oraz proste, ale zgrabne teksty po polsku. Na minus – realizację wokalu. Michał Bownik śpiewa, delikatnie mówiąc, po swojemu. Do tego nader często bawi się transakcentacją, więc jest aż… za bardzo osadzony w muzyce. Tak bardzo, że momentami trudno się wyławia tekst. I specjalnie piszę o realizacji, a nie śpiewie samym w sobie, bo na żywo brzmi o wiele czytelniej. Ale to tylko drobny szczegół, który młodym fankom nie powinien przeszkadzać. Poza tym jest wkładka z tekstami, która tym razem może się przydać jako coś więcej niż wzbogacenie kajaksowego wydania. Dla fanów ciepłego, współczesnego, tryskającego pomysłami popu jest to rzecz godna polecenia. Miłośnicy dźwięków stonowanych, wrażliwych, poszukujący i karmiący się ciszą – mogą tę płytę pominąć.

Michał Dziadosz
Źródło: HFiM 05/2018

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

Krzysztof Zalewski - Zalewski śpiewa Niemena

cd052018 008

Kayax 2017

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Krzysztof Zalewski to dla mnie jedna z największych zagadek polskiego biznesu rozrywkowego. Umie śpiewać, dobrze wygląda, rusza się, ma pomysł na siebie, a mimo to nie zyskał choćby w połowie popularności, na jaką zasługuje. Niezbadane są gusta ludzi i prawa, rządzące tą machinerią. Chwilowo to jednak nieistotne. Dziś otrzymujemy bardzo ważną płytę, będącą hołdem dla jednego z największych polskich wokalistów wszech czasów – Czesława Niemena. Wypracowany śpiew, spójne, ciepłe i naturalistyczne brzmienie zespołu, siostry Przybysz w porywających chórkach… Jednym słowem – muzycznie jest, jak być powinno. Krzysztof super, a płyta wspaniale zagrana i równie pięknie wydana. Jako produkt nie może więc zyskać niższej noty. Jednak, na przyszłość, należy pamiętać, że rozumieć muzykę Niemena to jedno, a rozumieć samego Niemena, z głębią jego filozofii, z jego literackim zapleczem, z profetyczno-mistycznym przekazem, to coś zupełnie innego. U pana Czesława mieliśmy podobną nutę duchowej tajemnicy, co u Johna Coltrane’a. Nie wszyscy to rozumieją i nie wszyscy to czują, ale ktoś taki jak Krzysztof Zalewski, na tym etapie kariery – już powinien.

Michał Dziadosz
Źródło: HFiM 05/2018

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

Beth Hart & Joe Bonamassa - Black Coffee

cd052018 003

Provogue 2018

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Jeśli jest to kolejna płyta tych dwojga wykonawców, a w programie znów znalazły się standardy, to chyba każdy, kto słyszał dwa poprzednie albumy, wie, czego się spodziewać. Tym razem Beth Hart, słynąca z tembru głosu na granicy warkotu, i geniusz gitary przypomnieli utwory mniej u nas znanych wykonawców. Na album trafiły kompozycje wylansowane przez gwiazdę country Lucindę Williams, rhythm and bluesową piosenkarkę Delores LaVern Baker czy zdolnego artystę z Austrii Klausa Waldecka. Ale nie tylko, bo piosenka tytułowa pochodzi z repertuaru Ike’a i Tiny Turnerów. Płytę można podzielić na dwie części – pierwszą, bardziej wybuchową, z rockiem wzbogaconym energiczną sekcją dętą, oraz drugą, łagodniejszą, w której pojawia się więcej motywów bluesowych. W obu konwencjach wokalistka czuje się dobrze, a gitarowe solo Bonamassy w utworze „Joy” po prostu zapiera dech. Nie zmienia to faktu, że premierowe kompozycje tej dwójki ucieszyłyby mnie bardziej

Grzegorz Walenda
Źródło: HFiM 04/2018

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

Casey - Where I Go When I Am Sleeping

cd052018 001

Hassle Records 2018

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Tytuł „Tam, dokąd zmierzam we śnie” zapowiada niecodzienne wrażenia. I to się potwierdza. Co prawda, pierwsza kompozycja mogłaby zapewne niejednego melomana ukoić do snu, ale już w drugiej następuje zaskakujący zwrot akcji. Z melancholijnych marzycieli Casey zmieniają się w thrash-metalowców, chociaż też nie do końca. Bo o ile wokalista charczy jak typowi przedstawiciele gatunku, to dźwięki gitar z metalem nie mają nic wspólnego. Już bardziej przypominają britpop. I to jest główna zagwozdka. Trash metal, ale nie wszędzie, bo po nim pojawia się kompozycja instrumentalna, równie łagodna jak utwór otwierający płytę. Naprawdę, trudno w tak odmiennych stylistykach, ułożonych obok siebie, poczuć się komfortowo. Ktoś powie, że nawet Black Sabbath grali nastrojowe ballady i nikomu to nie przeszkadzało. Różnica polega jednak na tym, że tam wszystko do siebie pasowało, a tutaj nie. Casey wymyślili inną odmianę skrajności. Pod względem instrumentalnym i, poniekąd, wokalnym wszystko się zgadza, jednak zestawienie tak różnych stylistyk nie do końca stroi.

Grzegorz Walenda
Źródło: HFiM 04/2018

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

Michael Landau - Rock Bottom

cd052018 005

Provogue 2018

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Michael Landau zasłynął jako utalentowany gitarzysta sesyjny. W latach 80. XX wieku nagrywał ze światowymi gwiazdami. Ma też na koncie kilka płyt solowych, do których zalicza się również najnowsza – „Rock Bottom”. Wkładając krążek do odtwarzacza, byłem przygotowany na typową mieszankę bluesa i rocka, jednak Landau całkowicie mnie zaskoczył. Klimaty są tu zupełnie inne. Artysta nie powiela schematów. Wszystkie kompozycje napisał on lub jego współpracownicy. Przeważają wolne tempa, a gitara hipnotyzuje. Muzyków improwizujących tak stylowo i w podobny sposób podających riffy ze świecą szukać. Landau wymyślił technikę, która kojarzy się z czasami Woodstock, jednak zawiera także frazy jazzujące. Do tego jego brat, Teddy Landau, fantastycznie gra na basie. Niskie dźwięki prawie we wszystkich nagraniach pojawiają się na pierwszym planie. Całość to prawdziwa uczta dla miłośników gitarowych brzmień. Wokale zapewne tu i ówdzie można by poprawić, ale pod względem instrumentalnymi jest to album, jakich mało.

Grzegorz Walenda
Źródło: HFiM 04/2018

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

Blues Flowers - Kryminał

cd032018 021

Flower Records 2017

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Blues to albo smutek i ból istnienia, albo jaja i dystans. W tym przypadku mamy do czynienia z drugą koncepcją. Dowcipne teksty nie są jednak najmocniejszą stroną „Kryminału”. Nie jest to nawet sztuka średnich lotów, ale „do piwka i ogniska” chyba pasuje. Oczywiście tych piwek przed przesłuchaniem trzeba trochę zrobić. No bo refreny oparte np. na figurach „bardziej miło – wredne ryło” to kiełbaski nie dosyć, że ciężkostrawne, to jeszcze po terminie. Co z tego, że komunikatywnie, prosto i bez kompleksów podane, skoro niekoniecznie smaczne? Na szczęście, z muzyką jest lepiej. Zespół naprawdę potrafi grać. Panowie znają złoty środek pomiędzy profesjonalizmem i precyzją; bez popisów, ale i bez niechlujstwa. Wykonanie to najmocniejsza strona tego wydawnictwa. Wiem, że wokalista jest zawsze celem doskonałym i najłatwiej czepiać się frontmana. W tym przypadku jednak, o ile wszystko inne się zgadza, śpiew jest, co najwyżej, poprawny. I na tym zakończmy. Pamiętam Blues Flowers sprzed ćwierć wieku, więc już za staż mają ocenę w górę. Następna belka przysługuje za schludne granie. Ale nieuczciwością wobec czytelników oraz innych muzyków byłoby dawanie tutaj noty wyższej niż 3.

Michał Dziadosz
Źródło: HFiM 03/2018

Pobierz ten artykuł jako PDF