HFM

artykulylista3

 

Inter>Camerata / /Jan Jakub Bokun (Re)Discovering Woodwind Masterpieces

cd012018 007

JBRecords 2016

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Na płycie kameralnej orkiestry Inter> Camerata, założonej przez wrocławskiego klarnecistę i dyrygenta Jana Jakuba Bokuna, znajdziemy utwory Mozarta, Dworzaka i Głazunowa, skomponowane z myślą o instrumentach dętych drewnianych. Świetny saksofonista Paweł Gusnar oraz wykonawcy z Czech: oboista Jan Soucek, klarnecista Jan Mach, fagocista Vaclav Vonasek oraz waltornistka Katerina Javurkova, zapewniają interpretacje nasycone witalnością i komunikatywnością. Słuchając płyty, można dostrzec szczególną zdolność muzyków do zachowania indywidualności każdego z instrumentów, bez naruszenia płynności gry zespołowej. Wrażenie przestrzenności i złożoności brzmienia towarzyszy nam w każdym z trzech powstałych w różnych stuleciach utworów. Piękna, mieniąca się partiami klarnetu, fagotu, oboju i waltorni „Serenada” Antonina Dworzaka, eksponujący saksofon Pawła Gusnara „Koncert na saksofon i smyczki” Alexandra Głazunowa oraz lekka, pełna melodycznej subtelności „Symfonia koncertująca” Mozarta, zapewniają 70 minut znakomitej muzyki w atrakcyjnym wykonaniu.

Robert Ratajczak
Źródło: HFiM 01/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

Krzysztof Lasoń - A violino solo – Bach, Ysaye, Lasoń

cd122017 016

DUX 2017

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Krzysztof Lasoń to skrzypek ceniony zarówno w środowisku muzyki klasycznej, jak i jazzowej. Poza współpracą z najlepszymi orkiestrami (Sinfonietta Cracovia, AUKSO), współtworzy bardzo popularny zespół Vołosi, działający w obszarach muzyki tradycyjnej, klasycznej i współczesnej. Na solowej płycie artysty znajdziemy sonaty na skrzypce, skomponowane na przestrzeni 200 lat przez Johanna Sebastiana Bacha, Eugene’a Ysaye i Aleksandra Lasonia – ojca Krzysztofa. Zestawienie utworów dwóch wielkich mistrzów minionych epok z powstałą w 1975 roku I sonatą na skrzypce solo Lasonia zwraca uwagę na ten ostatni utwór – wymagający technicznie, silnie eksponujący czynnik wirtuozowski i stawiający przed wykonawcą szereg wyzwań w zakresie artykulacji i środków wyrazu. Warto wiedzieć, że po jego prawykonaniu w 1978 roku krytycy w entuzjastycznych recenzjach najczęściej porównywali go właśnie z dziełami Bacha i Ysaye’a. Każda z sonat pozwala wykonawcy na pełną swobodę, samodzielność i samowystarczalność. Krzysztof Lasoń wykorzystał potencjał repertuaru i nadał całości indywidualny charakter

Robert Ratajczak
Źródło: HFiM 12/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

Momo Kodama - Point and Line – Debussy, Hosokawa

cd122017 013

ECM 2017

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Debussy – to nazwisko wszyscy znają. A Hosokawa? Zaraz… przecież jego operę „Matsukaze” wystawiono w stołecznym Teatrze Wielkim (2011). Japońska baśń zyskała tam oprawę dźwiękową, w której tradycyjna muzyka japońska łączyła się z elementami muzyki zachodniej. Wykształcony w Europie Toshio Hosokawa potrafi twórczo czerpać z dorobku obu światów. Urodzony prawie sto lat po Debussym (1955), w latach 2011-2013 skomponował sześć etiud fortepianowych, luźno nawiązujących do „Études pour piano” autora „Popołudnia fauna”. Na omawianym tu krążku zestawiono kompozycje klasyczne i współczesne. Pierwszy i ostatni utwór na trackliście należy do Debussy’ego, a pomiędzy jego miniatury wpleciono etiuidy Hosokawy. Chociaż dziełka Debussy’ego, oprócz numeru, są opatrzone określeniem pianistycznego problemu technicznego, którego dotyczą, aspekt estetyczny ma w nich nie mniejsze znaczenie. Etiudy Hosokawy mają tytuły, np. „Wściekłość”. Jeden z nich, „Punkt i linia”, dał nazwę całemu albumowi. Pianistka Momo Kodama (Hosokawa dedykował jej trzy etiudy) zaciera granice między epokami. Zdejmuje z Debussy’ego impresjonistyczną, pastelową pelerynę zlewających się barw, a więc nie szafuje prawym pedałem, lecz wsłuchuje się w to, co się dzieje pomiędzy dźwiękami. W tę przestrzeń wchodzi Hosokawa ze swoimi ażurowymi konstrukcjami sonorystycznymi. Piękne spotkanie Wschodu z Zachodem.

Hanna Milewska
Źródło: HFiM 12/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

Sara Águeda - El Teatro del Arpa

cd122017 011

Dux 2017

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Od połowy XVI do połowy XVIII wieku jednym z najpopularniejszych instrumentów na Półwyspie Iberyjskim była harfa podwójna (chromatyczna). Miała aż 70 strun, napiętych w dwóch rzędach. Mówiąc w skrócie, jeden rząd odpowiadał dźwiękom białych klawiszy fortepianu, a drugi – czarnych. Instrument ów był trudny technicznie (do danego rzędu strun palce miały dostęp tylko z jednej strony), toteż wyszedł z użycia po wynalezieniu mechanizmu pedałowego do szybkiego przestrajania. Współczesna harfa ma 47 strun (w jednym rzędzie) i 7 pedałów. Sara Águeda jest wirtuozem harfy podwójnej. Czasy, gdy instrument ten święcił swe największe triumfy, pokrywają się ze złotym okresem dramatu hiszpańskiego, toteż gdy dziś wystawiane są dzieła Lope de Vegi, Calderona de la Barki czy Tirsa de Moliny, ze sceny rozbrzmiewają też utwory muzyczne z epoki. Águeda brała udział w licznych inscenizacjach klasyki. Stąd zrodził się w jej głowie pomysł, by z miniatur instrumentalnych i wokalnych ułożyć własną opowieść w trzech aktach: „Teatr harfy”. Są tu muzyczne portrety dworzan i służących. Są namiętności, intrygi, czary i zdrady. Czego nie wyśpiewają usta (mezzosopran o androgynicznym brzmieniu i tenor o „fircykowatym” zabarwieniu głosu), to dograją zręczne palce harfistki i jej kameralnego zespołu. Warto zauważyć, że starannie opracowany album nagrano w Segovii, hiszpańskimi siłami, ale wydawcą i międzynarodowym dystrybutorem jest nasz Dux.

Hanna Milewska
Źródło: HFiM 12/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

Paweł Łosakiewicz Georg - Philip Telemann – 12 fantazji na skrzypce solo

cd122017 002

Chopin University Press 2017

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Paweł Łosakiewicz nagrał komplet „12 fantazji” Telemanna w oparciu o manuskrypt z 1735 roku. To przedsięwzięcie wyjątkowe, ponieważ dotąd żaden polski wykonawca nie zarejestrował całego cyklu, a ponadto do omawianego wykonania wykorzystano zabytkowe skrzypce Antonius & Hieronymus. Fantazje łączą elementy barokowej polifonii z lekkością właściwą Mozartowi i Bachowską techniką. To również zbiór pięknych motywów melodycznych, stanowiących wypadkową niemieckiego i włoskiego stylu w muzyce tego okresu. W grze Łosakiewicza docenimy nie tylko technikę, ale i miłość do instrumentu, którą słychać w każdym dźwięku. Artyzm i swego rodzaju uduchowienie sprawiają, że od albumu trudno się oderwać. Poza 12 fantazjami na skrzypce solo, Telemann pozostawił po sobie wiele innych solowych kompozycji, w tym 36 utworów na klawesyn i 12 fantazji na violę da gamba. Miejmy nadzieję, że także one doczekają się w Polsce równie znakomitych interpretacji, uwiecznionych na równie dobrze zrealizowanych i starannie wydanych płytach.

Robert Ratajczak
Źródło: HFiM 12/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

Palestrina - Missa Papae Marcelli/ /Motets

cd122017 005

Deutsche Grammophon 2016

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Polifonia jest wspaniałą techniką kompozytorską. Kiedy kilka, kilkanaście, a nawet więcej „wątków” głosowych wije się i precyzyjnie splata, tworząc cudowne współbrzmienia – uszy robią się okrągłe z zachwytu. Wraz z rozwojem polifonii w dziejach muzyki europejskiej, im bardziej skomplikowane konstrukcje powstawały, tym większe budziły podejrzenia, że nie o przekaz śpiewanych treści tu chodzi, a o sam podziw dla kunsztu kompozytora. A przecież muzyka sakralna ma być służebna wobec głoszenia prawd wiary i przebiegu liturgii. Przypomniał to fascynatom polifonii m.in. papież Marcelin II w połowie XVI wieku. Z pokorą odpowiedział na apel papieża Giovanni Pierluigi da Palestrina, komponując słynną mszę „Missa Papae Marcelli”. To dzieło krystalicznie przejrzyste. Każdą z sześciu nitek wokalnych można bez trudu wypreparować słuchem, a podawany niespiesznie tekst jest doskonale zrozumiały. Intencję Palestriny realizują chórzyści Kaplicy Sykstyńskiej już 460 lat. Dzisiejsi interpretatorzy wykonują partyturę zgodną z pierwodrukiem utworu z roku 1567 – to pierwsze nagranie tej wersji. Dopełniają je rejestracje kilku motetów. W kaplicy-sercu Watykanu śpiewaków ustawiono przed ołtarzem, uzyskując świetny efekt akustyczny. Dla porównania można posłuchać, jak brzmi nagranie zespołu ustawionego na chórze, z tyłu wnętrza – w utworze finałowym, motecie „Ave Maria

Andrzej Milewski
Źródło: HFiM 12/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF