fbpx

HFM

artykulylista3

 

Mieczysław Wajnberg - I i III symfonia kameralna; I koncert na flet i smyczki

cd07082019 002


Orkiestra Kameralna Polskiego Radia Amadeus
/Anna Duczmal-Mróz
DUX 2018

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Mieczysław Wajnberg należy do artystów, których ojczyzną jest ich własna twórczość. To muzyka pomagała budować tożsamość polskiego Żyda, który po wybuchu II wojny światowej znalazł się na terenie ZSRR i tam już pozostał. Muzyka stała się jego intymnym dziennikiem, sposobem na opanowanie potoku uczuć. Język kompozytorski Wajnberga zawsze czerpał z bogactwa stylistyki XIX i XX wieku i był narzędziem wyrażania myśli i emocji, a nie celem samym w sobie. Dowodzą tego utwory wybrane na przedstawiany tu album: koncert fletowy z 1961 roku oraz I i III symfonia kameralna (1987 i 1990). W dziełach Wajnberga, mimo że kolejne numerowane segmenty struktury noszą tradycyjne nazwy-oznaczenia tempa, jak Allegro, Lento czy Adagio, poszczególne części zaskakują niejednolitością charakteru. W pastoralnym pejzażu czai się żniwiarz śmierci (cz. I symfonii I), beztroska sowizdrzalska wesołość okazuje się rozgorączkowana, chora, brudnoszara pod pstrokatym kaftanem (cz. IV symfonii I; cz. I symfonii III). Jeśli już niemrawy, ospały bohater muzycznej narracji ożywa, podnosi głowę i zaczyna pląsać, to jego taniec wydaje się po prostu chaotycznymi podrygami w agonii (cz. III koncertu fletowego – zachwycające solo Łukasza Długosza; cz. IV symfonii III). To sonorystyczny obraz obumarłego świata, namalowany przez obumierającego obserwatora. Trudne piękno wydobyte we wrażliwej, precyzyjnej interpretacji poznańskich kameralistów.

Hanna Milewska
Źródło: HFiM 07-08/2019

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

(Re)Discovering Masterpieces of New Romanticism

cd07082019 004


Radom Chamber Orchestra/Jan Jakub Bokun
JBRecords 2018

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Międzynarodowy Festiwal Klarnetowy „Clarimania” jest organizowany od roku 2002. W 2018 odbył się we Wrocławiu, a nagrania z koncertu inauguracyjnego ukazały się właśnie na płycie. Na sześć zaprezentowanych wówczas utworów (nie tylko klarnetowych) aż cztery miały prawykonania – i od razu doczekały się prapremiery fonograficznej pod wspólnym mianownikiem „nowy romantyzm”. Niemal wszystkie dzieła wyszły spod pióra polskich kompozytorów. Łukasz Woś (ur. 1967) jest autorem kompozycji na saksofon altowy i orkiestrę smyczkową: „Poemat”, „Nokturn”, „Ballada i rondo”. To muzyka natchniona soundtrackami Ennia Morricone i poetyką Debussy’ego. Śpiewne tematy na tle pastelowych pejzaży. W trzecim z utworów pojawiają się skoczne rytmy i fragmenty wirtuozerskie. W błyskotliwej interpretacji Magdaleny Jakubskiej-Szymiec i kantyleny, i rozpędzone pasaże brzmią wybornie. W „Concerto Elima” Beniamina Baczewskiego (ur. 1991) na pięć klarnetów zwraca uwagę brawurowe użycie rytmu popularnego kiedyś tańca beguine. W koncercie Dawida Pajdzika (ur. 1984) na altówkę i klarnet słychać inspiracje rodzimym folklorem; tu także dominuje żywioł rytmu. Koncert Czecha Aleša Pavlorka na cztery klarnety i fortepian budzi skojarzenia z Gershwinem (rozmach wielkomiejskiej „Błękitnej rapsodii”) i Ravelem – w finale pobrzmiewa strawestowana końcówka „Bolera”. Niezły pomysł.

Hanna Milewska
Źródło: HFiM 07-08/2019

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

Anna Miernik - My Polish Reflection

cd07082019 005


DUX 2018 

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Anna Miernik, absolwentka krakowskiej Akademii Muzycznej (2013), przedmiotem swoich zainteresowań uczyniła fortepianową muzykę polską, a celem działalności – propagowanie tej muzyki na wszystkich kontynentach (dotychczas występowała w ponad 30 krajach). Chętnie sięga po dzieła mało znane lub rzadziej wykonywane. Jako pierwsza pianistka w dziejach nagrała pieśni Feliksa Nowowiejskiego (wraz z tenorem Rafałem Żurakowskim). Album o wieloznacznym tytule „My Polish Reflection” zawiera utwory z lat 1833-2018, od Chopina do Michała Papary (ur. 1984). Godzinny recital ułożono w przewrotny sposób: dwa najdłuższe utwory, czyli niezbyt popularne „Variations brillantes” B-dur Chopina i „Sonatina transatlantycka” Aleksandra Tansmana, okalają zestaw typowych bisów, czyli efektownych, melodyjnych miniatur. Słyszymy m.in. „Idyllę” Romana Statkowskiego i „Pieśń miłosną” Zygmunta Stojowskiego, oprócz kompozycji Szymanowskiego, Nowowiejskiego, Paderewskiego, Ignacego Friedmana i Maurycego Moszkowskiego. Miernik świetnie się czuje w tym repertuarze – gra błyskotliwie, krągłą frazą, wydobywając element popisowy (tkwiący np. w „Kaprysie hiszpańskim” Moszkowskiego) i taneczność niektórych dzieł. Potrafi także sugestywnie oddać zarówno melancholijną przestrzeń Etiudy b-moll Szymanowskiego, jak i energię muzyki Tansmana. W dziele-bonusie, czyli kompozycji Papary, pianistka śmiało poddaje instrument i technikę gry eksperymentom dźwiękowym (klastery deską przyciskaną do całej klawiatury). Ciekawa wisienka na torcie.

Hanna Milewska
Źródło: HFiM 07-08/2019

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

Alessandro Stradella - Il Trespolo tutore

cd062019 003

Andrea de Carlo/Paweł Paszta
DUX 2018 (nagr. DVD)

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Kiedy jednym przedsięwzięciem zostają osiągnięte trzy cele – edukacyjny, poznawczy i artystyczny – serce rośnie i dusza śpiewa. Oto ukazało się nagranie DVD pierwszego od czasu premiery w 1679 roku wystawienia opery Alessandra Stradelli (1639-82) „Il Trespolo tutore”. Wykonanie bardzo dobre, inscenizacja bardzo ciekawa – a spektakl zrealizowano głównie siłami studentów-dyplomantów stołecznych uczelni: Uniwersytetu Muzycznego, Akademii Teatralnej i Akademii Sztuk Pięknych. Wspólne przedstawienia tych uczelni mają zwykle charakter efemeryczny i są skierowane do społeczności akademickiej i kręgu znajomych. Tym razem postarano się nie tylko o profesjonalną rejestrację, lecz także oficjalne wydanie i dystrybucję albumu. Dzięki napisom (polskim i angielskim) opowieść o przemyślnych miłosnych intrygach, pełna zjadliwego, ostrego obyczajowo humoru, staje się zrozumiała. Dzięki zadziwiająco dojrzałym kreacjom wokalno- -aktorskim (subiektywne wyróżnienie dla Magdaleny Pikuły i Rafała Tomkiewicza) oraz finezyjnie poprowadzonej orkiestrze instrumentów dawnych (brawo Andrea de Carlo), Stradella odsłania przed melomanami oblicze jednego z największych kompozytorów epoki. Uwięzione w kostiumach deformujących figurę, a czasem i płeć, postacie początkowo budzą śmiech. W miarę jednak rozwoju akcji zdzierają z siebie kolejne warstwy przebrania, aż w finale stają obnażone do trykotów na pustym zasceniu. Mądry reżyser Paweł Paszta pozwala przemówić mądrości opery.

Hanna Milewska
Źródło: HFiM 06/2019

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

Wiwat Rzeczpospolita!

cd062019 001

Schola Gregoriana Silesiensis
Chór Sarmacki im. Gorczyckiego
Trombastic/Robert Pożarski
DUX 2018

Muzyka: k4
Realizacja: k3 

Nieraz na tych łamach z podziwem recenzowaliśmy nagrania Jordiego Savalla, który z dawnych utworów, wyszperanych w bibliotekach, oraz z fragmentów dokumentów i dzieł literackich zestawiał scenariusze opowieści o wydarzeniach historycznych i ich bohaterach. W polskiej fonografii ostatniej dekady pojawiło się kilka przedsięwzięć zainspirowanych przykładem katalońskiego maestra. Do najbardziej udanych należy zaliczyć płytę „Wiwat Rzeczpospolita!”, zrealizowaną przez połączone siły wokalno-instrumentalne trzech zespołów pod przewodnictwem Roberta Pożarskiego. Program albumu to, według słów Pożarskiego, „fantazja na temat mszy dziękczynnej” za podpisanie Traktatu Unii Lubelskiej, która mogła zostać odprawiona w roku 1569 w refektarzu klasztoru dominikanów w Lublinie. Po intradzie (cztery puzony i kornet) następuje laudacja na cześć króla Zygmunta Starego (kantor), a potem – śpiewana liturgia, hymn „Wesel się, polska korono” Mikołaja z Krakowa i pieśń „Jeśli greccy Hektorowie” Krzysztofa Klabona (o hetmanie Janie Zamoyskim). Materiał muzyczny mszy zaczerpnięto głównie z „Missa Te Deum” Krzysztofa Borka i tabulatury Jana z Lublina. Tej płyty świetnie się słucha. „Kyrie” i „Gloria” brzmią rewelacyjnie; podobnie jak natchnione czytania z Ewangelii, śpiewane tzw. tonem dominikańskim. Jak widać, a raczej: słychać, wzmożenie patriotyczno-religijne może wydać znakomity artystycznie owoc. Radujmy się.

Hanna Milewska
Źródło: HFiM 06/2019

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

 

PROJEKT „MONIUSZKO-PIEŚNI” vol.4 Ballady

Ballady nowa vol 4


        
wyd.„Pawlik Relations” 2019
wyk.; Wanda Franek - mezzosopran
          Elwira Janasik - mezzosopran
          Karolina Róża Kowalczyk - sopran
          Jerzy Butryn - bas-baryton
          Łukasz Karauda - bas-baryton
          Andrzej Lenart - baryton
         Jolanta Pszczółkowska -Pawlik - fortepian

Płyta  „Moniuszko-Pieśni” vol.4 Ballady w wykonaniu sześciorga najwybitniejszych polskich śpiewaków młodego pokolenia z udziałem pianistki Jolanty Pszczółkowskiej- Pawlik jest kontynuacją cyklu zapoczątkowanego trzema płytami „Moniuszko-Pieśni” vol.1 (2014),

 

„Moniuszko-Pieśni” vol.2 (2016)  oraz „Moniuszko-Pieśni” vol.3 (2019).
Wspomniane płyty powstały z inicjatywy Jolanty Pszczółkowskiej-Pawlik – pianistki, kameralistki, menadżera kultury oraz  producentki płyt (w tym nagrodzonej Grammy Award „Night in Calisia).
Na płycie  Moniuszko-Pieśni vol.4 znalazł się komplet siedmiu ballad na głos i fortepian.
5 ballad do poezji Adama  Mickiewicza: Powrót taty, Świtezianka,  Czaty, Trzech budrysów, Rybka
a także dwie ballady -Magda karczmarka do poezji Ludwika Sztyrmera  oraz ballada szwedzka Książę Magnus i Trolla .
Propozycja dla miłośników polskiej poezji romantycznej oraz dla wielbicieli genialnych fraz moniuszkowskich z jego „Śpiewników domowych w pełnej ekspresji i młodzieńczej pasji interpretacji. Większość utworów na płycie to  nagrania unikatowe.