HFM

artykulylista3

 

Ignacy Wiśniewski Trio - Jazz Shirim

cd032017 008

Wood and Mood 2016

Muzyka: k4
Realizacja: k4
 

Każdy z muzyków tria Ignacego Wiśniewskiego, poza działalnością jazzową, jest zaangażowany we współpracę z teatrem oraz projekty muzyczne o charakterze ilustracyjnym. Lider od lat tworzy wraz z aktorami dramatycznymi i musicalowymi recitale piosenki aktorskiej, a jako kompozytor może się pochwalić muzyką do niejednego spektaklu czy filmu dokumentalnego. Wziętym twórcą muzyki filmowej i teatralnej jest też perkusista grupy, Paweł Osicki, natomiast kontrabasista Adam Żuchowski piastuje stanowisko kierownika muzycznego Teatru Atelier w Sopocie. Wszystko to sprawia, że mamy do czynienia z czymś więcej niż tylko kolejna płyta jazzowa. „Jazz Shirim” zainspirowała historia gdańskich Żydów, opisana w spektaklu Marka Branda „Każdy przyniósł, co miał najlepszego”. To jednocześnie album na wskroś jazzowy, na którym teatralny charakter kompozycji połączono z duchem improwizacji. Znajdziemy tu zgrabne miniatury, ballady i utwory rozbudowane do formy złożonej suity. Muzyka czaruje ilustracyjnym klimatem, pozostając jednocześnie silnie osadzoną w klasycznej formule tria fortepianowego. Stanowi ciekawą propozycję dla miłośników kameralnego jazzu. Do tej płyty chce się wracać, a każde jej przesłuchanie przynosi nowe doznania.

Robert Ratajczak
Źródło: HFiM 03/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

Maciej Fortuna Jerzy Milian – Music for Mr. Fortuna

cd032017 011

Stowarzyszenie Jazz Poznań 2016

Muzyka: k4
Realizacja: k4
 

To nie tylko wydany w oryginalnej trójkątnej okładce album płytowy. To przede wszystkim jedna z części pierwszego w Europie projektu interaktywnej aplikacji mobilnej „Stretch Milian”, umożliwiającej słuchaczowi dowolne moderowanie dźwięku. Odbiorca otrzymuje także tradycyjną płytę CD, dzięki której może w konwencjonalny sposób obcować z muzyką legendarnego poznańskiego kompozytora i wibrafonisty jazzowego, Jerzego Miliana, opracowaną przez Macieja Fortunę. Album został nagrany z zachowaniem najwyższych standardów technicznych, przez co stanowi wyjątkowo atrakcyjną pozycję fonograficzną. Program obejmuje szeroki wachlarz dokonań Miliana. Znajdziemy tu zarówno utwory stricte rozrywkowe, jak i formy bardziej złożone, doskonale sprawdzające się jako materiał do improwizacji. Trąbka równie przekonująco brzmi czystym tonem, jak i dźwiękiem docierającym przez tłumik. Maciej Fortuna z wyczuciem serwuje partie, od których trudno się uwolnić długo po wysłuchaniu płyty. Melancholijne ballady sąsiadują z utworami emanującymi wyrazistym rytmem i energią. Doskonale przygotowany skład przetransponował materiał na język współczesny, zachowując urok pierwotnej struktury kompozycji. Kwartet smyczkowy wpasowano w całość, tworząc świetnie brzmiący oktet jazzowo-rozrywkowy.

Robert Ratajczak
Źródło: HFiM 03/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

Golfam Khayam, Mona Matbou Riahi - Narrante

cd022017 009

BMC Records 2016

Muzyka: k4
Realizacja: k4
 
Ambitny debiut dwóch artystek pochodzących z Teheranu – gitarzystki Golfam Khayam i klarnecistki Mony Matbou Riahi. Obie są klasycznie wykształcone i obie czerpią inspiracje z dziedzictwa kultury perskiej oraz awangardy XX wieku. Choć ECM sklasyfikowało album jako „jazz”, zawartym na nim utworom zdecydowanie bliżej do muzyki improwizowanej z elementami etnicznymi. W pierwszych kompozycjach dominuje ten właśnie pierwiastek – pojawiają się melancholijne, „łkające” motywy z charakterystycznymi ozdobnikami, a brzmienie gitary przypomina oud. Kolejne utwory nie są już tak „oczywiste” – np. w „Battaglii” słyszymy efekty sonorystyczne, uzyskane m.in. poprzez pocieranie strun, perkusyjne traktowanie pudła rezonansowego i nietypowe sposoby zadęcia. Forma także odbiega od typowych schematów muzyki Zachodu (wstęp, ekspozycja, przetwarzanie materiału, finał). Stanowi raczej sumę krótkich, niepowiązanych ze sobą odcinków, z których część jest zaaranżowana, a część improwizowana. Projektowi przyświecał zamysł przerzucenia pomostu pomiędzy kulturą Wschodu (melodyka, technika gry, klimat) i Zachodu (dobór instrumentów, harmonia). Artystki w pełni osiągnęły ten cel – powstała muzyka interesująca, wielowymiarowa, która jest w stanie zaspokoić oczekiwania najbardziej wymagających fanów.

 

Bogdan Chmura
Źródło: HFiM 02/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

János Ávéd, Márton Fenyvesi, Ákos Benkó - Balance

cd022017 006

BMC Records 2016

Muzyka: k4
Realizacja: k4
 
Występują wspólnie od wielu lat i dobrze się rozumieją zarówno na scenie, jak i poza nią. Jako trio Balance czerpią inspiracje z głównego nurtu jazzu i muzyki klasycznej, a ich utwory powstają na podstawie wielogodzinnych improwizacji. Na swojej pierwszej płycie János Ávéd (saksofon, flet), Márton Fenyvesi (gitara) i Ákos Benkó (perkusja) umieścili zgrabnie skonstruowaną, rozbudowaną suitę jazzową, rezygnując jednak z użycia basu, który, ich zdaniem, ograniczyłby zakres improwizacji. Jego rolę przejmuje gitara elektryczna, eksponując niskie rejestry w formie rytmicznego podkładu. Na „Balance” odnajdziemy generowane elektronicznie efekty brzmieniowe, a także elementy free i awangardy. Ozdobą albumu jest utwór „The Surprise”, bazujący na pulsującej pracy perkusji i świetnych partiach fletu, płynnie przechodzący w „Abarta’s Wind”, w którym pojawia się saksofon i wywołujące skojarzenia z rockiem progresywnym „łkające” partie gitary. To bodaj najpiękniejsze 10 minut płyty, choć podobne wrażenie pozostawia świetne jej zakończenie. Propozycja węgierskiego tria stanowi ciekawą alternatywę dla odbiorców poszukujących w europejskim jazzie nowych form. To album ujmujący zarówno wirtuozerią czy zaskakującymi rozwiązaniami, jak i brzmieniem oraz specyficznym klimatem. n

 

Robert Ratajczak
Źródło: HFiM 02/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF

 

Ilona Damięcka, Francesca Bertazzo-Hart, Paweł Urowski, Eric Allen - Monk’s Midnight

cd022017 005

BMC Records 2016

Muzyka: k4
Realizacja: k4
 
Twórczość Theloniousa Monka tak naprawdę została szerzej doceniona dopiero po jego śmierci w 1982 roku. Dziś jest uznawany za wielką postać muzyki jazzowej, wymienianą jednym tchem obok takich sław, jak Davis czy Coltrane. Z repertuarem tego intrygującego muzyka i kompozytora zmierzył się skład powołany przez pianistkę Ilonę Damięcką oraz gitarzystkę Francescę Bertazzo-Hart. Płyta ma charakter wokalno-instrumentalny, repertuar ograniczono więc do tematów, do których napisano teksty. Mimo to, a może właśnie dzięki temu, udało się zgromadzić utwory, które powinny przypaść do gustu także odbiorcom nie obcującym z jazzem na co dzień. Aranżacje, zachowujące ogromny szacunek dla posługującego się własną koncepcją harmoniczną kompozytora, są jednocześnie bardzo komunikatywne. Docierają do sedna tej muzyki. Obie panie nie dość, że znakomicie grają, to są też wyśmienitymi wokalistkami – zwinnie improwizują i świetnie posługują się scatem. Sekcja rytmiczna stanowi solidny fundament dla melodyczno-harmonicznych zawirowań, które skrywają w sobie „Ask Me Now”, „Straight No Chaser” czy „Round Midnight”. Przypadająca w 2017 roku setna rocznica urodzin Theloniousa Monka jest doskonałą okazją do sięgnięcia po album z doprawdy fantastycznie brzmiącymi interpretacjami jego ponadczasowych utworów.

 

Robert Ratajczak
Źródło: HFiM 02/2017

Pobierz ten artykuł jako PDF